पांगळा प्रवास

राहिले रे अजून श्वास किती
जीवना,ही तुझी मिजास किती

आजची राञ खिन्न ताऱ्यांची
आजचा चंद्रही उदास किती

मी कसे शब्द थोपवू माझे?
हिंडती सूर आसपास किती

दुःख माझे.. विरंगुळा त्यांचा
मी करावे खुळे कयास किती?

ओळखीचे कुणीतरी गेले..
ओळखीचा इथे सुवास किती

हे कसे प्रेम? या कशा आशा?
मी जपावे अजून भास किती?

सोबतीला जरी तुझी छाया..
मी करू पांगळा प्रवास किती

विसरुन जा!

विसरुन जा! विसरुन जा! तुजलाच तू विसरुन जा!
तुझियाच आयुष्याचिया हाकांसवे हरवून जा!

आता न ती स्वप्ने तुझी, आता न ती गीते तुझी;
तुटली तुझी लय शेवटी : तूही असाच तुटून जा!

येथे तुझी चाहुलही तुजपासुनी पळ काढते -
दुरस्थ जो आहेस तू त्याच्याकडे परतून जा!

ह्या बंद दारांना कधी येईल का करुणा तुझी?
ओसाड ह्या गावांतुनी आता निमूट निघून जा!

जे भाग्यवंताना मिळे ते दुःख तुजला लाभले;
रडणे तुझे सांगु नको; हसणे तुझे उधळून जा!

अद्यापही पदरात का जपशी अशी तारांगणे?
उल्केपरी जगलास तू उल्केपरी निखळून जा!

वणवा तुझ्या ह्रद्यातला लपवून ठेव असाच तू...
जर पेटलास चुकूनि तू तर आसवात बुडून जा!

आजन्म वैऱ्यासारखे ज्याने तुला वेडावले
तो चेहरा होता तुझा त्यालाच वेडावून जा!

सुन्या सुन्या मैफिलीत माझ्या

सुन्या सुन्या मैफिलीत माझ्या
तुझेच मी गीत गात आहे
अजुन ही वाटते मला की
अजून ही चांद रात आहे

कळे ना मी पाहते कुणाला
कळे ना हा चेहरा कुणाचा
पुन्हा पुन्हा भास होत आहे
तुझे हसू आरशात आहे

सख्या तुला भेटतील माझे
तुझ्या घरी सूर ओळखीचे
उभा तुझ्या अंगणी स्वरांचा
अबोल हा पारिजात आहे

उगीच स्वप्नांत सावल्यांची
कशास केलीस आजर्वे तू
दिलेस का प्रेम तू कुणाला
तुझ्याच जे अंतरात आहे

नेहमीच

नेहमीच करितो मी
तुजला नयनात बंद
नेहमीच अश्रूंतुन
पळण्याचा तुजसी छंद!

जेव्हा होऊन मस्त
गातो मी मैफलीत
नेहमीच तेव्हां नभ
झुलते एका कळीत!

नेहमीच घेतो मी
तुजला माझ्या मिठीत
निरखिताच दिसते पण
मजला माझेच गीत

नेहमीच मज माझ्या
दुःखाचा कैफ चढे!
नेहमीच माझे सुख
माझ्या दुःखात दडे!

नेहमीच म्हणतो मी
"दुःख दे मला अजून!
हे कसले दुःख दिले
जे आले सुख बनून!"

मग माझा जीव तुझ्या वाटेवर वणवणेल!

मग माझा जीव तुझ्या वाटेवर वणवणेल!
अन् माझी हाक तुझ्या अंतरात हुरहुरेल!

मी फिरेन दुर दुर
तुझिया स्वप्नांत चूर;
तिकडे पाऊल तुझे उंबऱ्यात अडखळेल!

विसरशील सर्व सर्व
आपुले रोमांचपर्व
पण माझे नाव तुझ्या ओठांवर हुळहुळेल!

सहज कधी तु घरात
लावशील सांजवात;
माझेही मन तिथेच ज्योतीसह थरथरेल!

जेव्हा तु नाहशील,
दर्पनात पाहशील,
माझे अस्तित्व तुझ्या आसपास दरवळेल!

जेव्हा राञी कुशीत
माझे घेशील गीत,
माझे तारुण्य तुझ्या गाञांतून गुणगुणेल!

मग सुटेल मंद मंद
वासंतिक पवन धुद;
माझे आयुष्य तुझ्या अंगणात टपटपेल

तुझी जाणवे सोबत

चार चौघात राहून
मला लाभतो एकांत
अशा एकांतामध्येही
तुझी जाणवे सोबत

मी ही हांसुन बोलत
तुला लपवितो पण
'आंत' चालले असते
तुझ्यासह संभाषण!

तुझी कुठेही, कधीही
मला लागते चाहूल
मग भांबावे पाहून
माझा चेहरा मलूम!

माझ्या काळजाला लागे
तुझ्या लावण्याची झळ,
पहा! फिरून उठली
तुझ्या सान्निध्याची कळ

एक साधा प्रश्न माझा

एक साधा प्रश्न माझा, लाख येती उत्तरे!
हे खरे की ते खरे की ते खरे की ते खरे?

कारणावाचून माझा शोध घेती कारणे
अन् कुणा ठाणे मला मी विस्मरे किंवा स्मरे?

भोवताली हिंडती ही माणसे प्रेतांपरी;
काय ह्या गावातसुध्दा एकदा होती घरे?

जाळुनी आयुष्य माझे वाट मी तेजाळली;
फक्त माझे पोट आता जाळण्यासाठी उरे!

दूर आलो एवढा की थांबल्या मागे दिशा...
माझियासंगे उद्याची चालती संवत्सरे!

ह्याच आता शेष माझ्या राहिल्या काही खुणा :
दोन माझी आसवे अन् चार माझी अक्षरे!