नेहमीच

नेहमीच करितो मी
तुजला नयनात बंद
नेहमीच अश्रूंतुन
पळण्याचा तुजसी छंद!

जेव्हा होऊन मस्त
गातो मी मैफलीत
नेहमीच तेव्हां नभ
झुलते एका कळीत!

नेहमीच घेतो मी
तुजला माझ्या मिठीत
निरखिताच दिसते पण
मजला माझेच गीत

नेहमीच मज माझ्या
दुःखाचा कैफ चढे!
नेहमीच माझे सुख
माझ्या दुःखात दडे!

नेहमीच म्हणतो मी
"दुःख दे मला अजून!
हे कसले दुःख दिले
जे आले सुख बनून!"

मग माझा जीव तुझ्या वाटेवर वणवणेल!

मग माझा जीव तुझ्या वाटेवर वणवणेल!
अन् माझी हाक तुझ्या अंतरात हुरहुरेल!

मी फिरेन दुर दुर
तुझिया स्वप्नांत चूर;
तिकडे पाऊल तुझे उंबऱ्यात अडखळेल!

विसरशील सर्व सर्व
आपुले रोमांचपर्व
पण माझे नाव तुझ्या ओठांवर हुळहुळेल!

सहज कधी तु घरात
लावशील सांजवात;
माझेही मन तिथेच ज्योतीसह थरथरेल!

जेव्हा तु नाहशील,
दर्पनात पाहशील,
माझे अस्तित्व तुझ्या आसपास दरवळेल!

जेव्हा राञी कुशीत
माझे घेशील गीत,
माझे तारुण्य तुझ्या गाञांतून गुणगुणेल!

मग सुटेल मंद मंद
वासंतिक पवन धुद;
माझे आयुष्य तुझ्या अंगणात टपटपेल

तुझी जाणवे सोबत

चार चौघात राहून
मला लाभतो एकांत
अशा एकांतामध्येही
तुझी जाणवे सोबत

मी ही हांसुन बोलत
तुला लपवितो पण
'आंत' चालले असते
तुझ्यासह संभाषण!

तुझी कुठेही, कधीही
मला लागते चाहूल
मग भांबावे पाहून
माझा चेहरा मलूम!

माझ्या काळजाला लागे
तुझ्या लावण्याची झळ,
पहा! फिरून उठली
तुझ्या सान्निध्याची कळ

एक साधा प्रश्न माझा

एक साधा प्रश्न माझा, लाख येती उत्तरे!
हे खरे की ते खरे की ते खरे की ते खरे?

कारणावाचून माझा शोध घेती कारणे
अन् कुणा ठाणे मला मी विस्मरे किंवा स्मरे?

भोवताली हिंडती ही माणसे प्रेतांपरी;
काय ह्या गावातसुध्दा एकदा होती घरे?

जाळुनी आयुष्य माझे वाट मी तेजाळली;
फक्त माझे पोट आता जाळण्यासाठी उरे!

दूर आलो एवढा की थांबल्या मागे दिशा...
माझियासंगे उद्याची चालती संवत्सरे!

ह्याच आता शेष माझ्या राहिल्या काही खुणा :
दोन माझी आसवे अन् चार माझी अक्षरे!

कुठलेच फूल आता मजला पसंत नाही

कुठलेच फूल आता मजला पसंत नाही
कळते मला अरे हा माझा वसंत नाही

हा कालच्या विषाचा दिसतो नवीन प्याला
समजू नकोस माझ्या फसण्यास अंत नाही

जमवूनही तुझ्याशी माझेतुझे जमेना
इतका तुझ्याप्रमाणे मी शोभिवंत नाही

मी सोडणार नाही हे गाव आपल्यांचे
सारीच माणसे अन् कोणीच संत नाही

थकुनी किती प्रवासी पडले धुळीत मागे..
रस्त्यात वाहणाऱ्या कसलीच खंत नाही

मजला दिलेस कां तू वरदान विस्तवाचे?
दुनिये,अता रडाया मजला उसंत नाही

दारात दुःखितांच्या मी शब्द मागणारा
(तितकी अजून माझी कीर्ती दिगंत नाही)

मी रंग पाहिला ह्या मुर्दाड मैफलीचा..
कुठल्याच काळजाचा ठोका जिवंत नाही!

गंजल्या ओठास माझ्या

गंजल्या ओठास माझ्या धार वज्राची मिळू दे!
आंधळ्या आत्म्यास माझ्या सुर्य सत्याचा जळु दे!

पांगळा बंधिस्त माझा जन्म आकाशून जावो;
वादळी आवेग माझा चार भिंतींना कळू दे!

सारखे सौंदर्य माझ्या कोरड्या गाञी खळाळो;
सारखे अस्तित्व माझे पेटताना दर्वळू दे!

लाभु दे लाचार छाया मोठमोठ्यांना परंतू
तापल्या मातीत माझा घाम मानाने गळू दे!

आणु दे गा वंचकांना क्रूस छद्माचा दयाळा;
रक्त येशूचे परी डोळ्यांत माझ्या साकळू दे!

हे गीत आपुले मी का मैफलीत गाऊ?

साऱ्याच यातनांना का एकलाच साहू?
सोशीत घाव सारे का मी असाच राहू?

तू सांगशी हसाया, हासेन मी परंतु
तू सांग आसवे ही कोठे जपून ठेवू?

ऐकून शब्द माझे तू लाजशी परंतु
तु सांग,लाजणे हे डोळे भरून पाहू?

पाहूनही तुला गे पाहू तरी किती मी?
या रूपसागराला नेञी कसा समावू?

चर्चा जगात चाले,"काही न यास झाले!"
माझी व्यथा इमानी,कोणी रडे दिखाऊ!

रे अमृता तुझा मी झालो तरंग झालो
ओझे तुझ्या व्यथेचे आता कशास वाहू?

माझे तुझे निराळे काही जगात नाही!